استاد «علی اکبر کاوه» فرزند مرحوم علی محمد خان شیرازی، در سال ۱۳۱۲ قمری در شیراز به دنیا آمد. چون از کودکی عشق و علاقه ی وافری به هنر خوشنویسی داست، هر قطعه از خطوط استادان که به دستش می افتاد، از روی آن مشق و تمرین می کرد. پدرش به محض آگاهی از عشق او به خوشنویسی، وی را نزد استادان زمان گذاشت تا به تکمیل هنر خود بپردازد. سرانجام به مکتب آخرین استاد ارجمند خود «میرزا محمد حسین» (عماد الکتاب) راه یافت و از محضر او بهره ی فراوان برد و از بهترین شاگردان او شد. مرتبه هنر استاد کاوه تا به آن درجه رسید که مرحوم محمدتقی بهار (ملک الشعرا) در نامه ای وی را «میرعماد عصر» لقب داده است. نقطه عطف زندگی هنری استاد کاوه را باید در آشنایی با استاد عالی قدرش و بهره وری از تعالیم عالیه او دانست، دیدار کاوه جوان و مشتاق با عماد الکتاب، مقارن با دوران کمال توانایی و اوج سیر تحول و تکامل هنری عمادالکتاب بود؛ کاوه در چنین احوالی و با اندوخته و تعالیمی که از محضر کاتب همایون و کاتب الخالقان، استادان توانای اواخر دوره ی قاجار حاصل کرده بود به محضر عمادالکتاب راه یافت. او در این مرحله از خوشنویسی نیازمند به درک عمیق و تجربه ی فنی مطلوب از ساختارهای ترکیبی خط نستعلیق بود که بهره مندی از برش های مطلوب و شیوه شیرین استاد عالی مقام خود عمادالکتاب به دریافتهای تکمیلی خویش، تعادل، لطف و ملاحت بخشید.
اندکی پس از درگذشت عماد الکتاب، جمال خط کاوه به جوهره ی اصلی وسرشت ذاتی خود میل کرده و به گونه ای مستقل چهره می نماید. از سال ۱۳۳۰ تا ۱۳۴۰ خورشیدی، دوران شکوفائی و اوج قدرت و کمال هنر استاد کاوه است. سر پنجه ی شاهکار آفرینش، فارغ از تقلید و با اعتماد به خویش و متکی به نفس، قلم سحار را به جولان در می آورد، تا جائی که زبان گویای بنان و جریان سوار مرکب بر کاغذ تحریرش، بیننده آگاه را مجذوب و منقلب می نماید.
استاد کاوه از سال ۱۲۹۸ به سمت منشی مخصوص در وزارت دارایی به خدمت مشغول شد و پس از چندی بر حسب دعوت یحیی قراگزلو (اعتمادالدوله) وزیر فرهنگ وقت از وزارت دارایی به وزارت فرهنگ منتقل شد و سالهای متمادی در دبیرستانهای تهران از قبیل: دارالفنون، ثروت، سیروس، کالج، شاهدخت، شرف و علمیه به تعلیم خط اشتغال داشت، تا اینکه بازنشسته گردید سپس بنابرتقاضای اداره کل هنرهای زیبا، در کلاسهای آزاد هنرهای زیبا به تعلیم نو آموزان هنر مشغول شد.
مرکز قلم استاد کاوه، مشقی – دو تا چهار یا پنج میلیمتری است و به واقع، سیاه مشق های دلکش و پرجاذبه اش در این اندازه از دانگ قلم، با تحسین و اعجاب همگان همراه است. نمونه های بی نظیر این سیاه مشق ها چشمان بیننده ی بصیر و آگاه به معیارهای زیبا شناسی خط نستعلیق را خیره می سازد و به مرحله ی ناب و پرعیار و خلوص میرسد که دیده از دیدار و روح از حلاوت و شیرینی آن خط روحانی و معنوی، سیر نمی شود.
استاد کاوه با استفاده از طریقه ی مخصوص خود، در ۹ مورد دستور تعلیمی، خط را به متعلم می آموخت و گذشته از این، در تعلیم خط به نو آموزانی که شیفته این هنر زیبا بودند تا سرحد توانایی می کوشید و با نهایت دلسوزی ایشان را با رموز آن آشنا می کرده وبه سرمنزل مقصود می رسانید.
استاد علی اکبر کاوه، در بعد اخلاقی آیینه تمام نمای هنر خود بود، او با خلق و خویی آرام توام با رعایت ادب در برابر انسانها، از هر طبقه فروتنی و تواضع داشت و سخنش در مصاحبه و محاوره با مردم به پیروی از همان آداب و نزاکتی بود که در خطش موجود است. در مدت شصت سال ممارست و ریاضیتی که استاد کاوه جان پاکش را با رنج پذیری در کسب هنر جلا و صیقل داد، شاگردان بسیاری نیز تربیت کرد و از خود به یادگار گذاشت که سرآمد آنها بزرگانی چون آقایان: فرادی (ره) – منصورمعالی (ره) – حبیب الله فضائلی (ره) – محمد سلحشور – حاج سیف الله یزدانی (ره)- جهانگیر نظام العلماء – علی راهجیری و … بوده اند که هر یک از آنها خود از هنرمندان و استادان معاصر به شمار می روند و کم و بیش در خلق آثار ارزشمند و تربیت جوانان و شاگردان مستعد ایران اسلامی نقش به سزائی داشته اند. استاد کاوه در سیاه مشق های خویش استادی خود را به عرصه ظهور رسانید و علاوه بر آن، آثار خطی دیگری را به یادگار گذاشته که عبارتند از: گلچین اشعار صائب – آیات منتخبه قرآن – تعلیمات دینی – صرف و نحو و بسیاری از کتب درسی آن زمان و … امید آن که خوشنویسان عصر حاضر تداوم بخش راه پرفروغ استادان گرانمایه ای چون استاد علی اکبر کاوه باشند. روحش شاد راهش پر رهرو باد.
